Download - Parson Brown
Deze muziek van Parson Brown wordt je aangeboden in samenwerking met Legaldownload.net
| Genre | Pop |
|---|---|
| Label | 21st Century Music |
| Land |  |
Biografie van Parson Brown
Parson Brown is de band achter The Trees That Whisper, het prachtige liedje dat vooral op Radio 2 kon rekenen op massive support. In de Single Top 100 stond het nummer zes weken in de top 20, met de twaalfde plaats als hoogste positie.
Bij Radio 2 stond The Trees That Whisper van november 2008 tot februari 2009 prominent op de playlist. Datzelfde gold voor vrijwel alle regionale omroepen. Frits Spits sprak van 'dé winterplaat van dit jaar', zijn collega-dj's Daniel Dekker, Hans Schiffers, Bert Kranenbarg en Ron Kas waren unaniem lovend. Live-optredens in de uitstekend beluisterde Radio 2-programma's Spijkers Met Koppen en Adres Onbekend waren zeer succesvol. Iedereen die weleens naar Radio 2 luistert, heeft The Trees That Whisper ongetwijfeld gehoord. Het is die plaat met dat kinderkoor dat zingt: 'Come on out, come on out, wherever you are'.
The Trees That Whisper was de derde single van het debuutalbum The Farewell State (april 2008). Eerdere singles toonden al de veelzijdigheid van de band aan. Op basis van Waterhole Surfer (november 2007) werd Parson Brown door KinkFM bijvoorbeeld nog getypeerd als 'new wave-achtig'. In opvolger Mexican Standoff (april 2008), met marimba, accordeon en viool, werd alom 'de sfeer van Parijs en Gent' gehoord. De single reikte tot de 28e plaats in de Single Top 100. De opvallende videoclip van Mexican Standoff, grotendeels gemaakt door de Amerikaanse animatie-legende Bill Plympton, won een belangrijke prijs op het filmfestival van Fargo (USA).
Ook in Frankrijk timmert Parson Brown aan de weg. Mexican Standoff en The Trees That Whisper konden rekenen op ruime airplay op de belangrijkste regionale stations. The Line is in Frankrijk als derde single uitgekomen (februari 2009). In november 2008 werd voor de eerste keer en met succes Parijs aangedaan, in april volgen opnieuw drie optredens in Frankrijk (Metz en tweemaal Parijs).
We Are Real
Over het album The Farewell State schreef Oor: 'De schitterende opener The Line ademt folk en doet even denken aan de klassieker Camouflage van Stan Ridgeway. Vervolgens schiet het repertoire heen en weer tussen pakkende rock en niet te kleffe ballades, waarin altijd ruimte is voor een rijk geschakeerd palet aan kleurrijke instrumenten.'
De invloeden van Parson Brown lopen van Nick Cave, David Bowie en Bruce Springsteen via dEUS en Elbow naar Pink Floyd en 16 Horsepower. Kenmerkend zijn vooral de dwingende, lage stem van Danny Gordijn, de samenzang, de rijke instrumentatie en de melancholische sfeer. Een beetje singer/songwriter, een beetje roots, een beetje rock, een beetje country, een beetje folk, een beetje progressief en vooral veel Parson Brown. Niet hemeltergend vernieuwend, maar wel geïnspireerd en echt. Of zoals schrijver Kluun het kernachtig samenvatte: 'Parson Brown is muziek die valt onder de noemer We Are Real, en ik ga die band de komende tijd pluggen als een bezetene.'
Hoe geslaagd de plaat ook is, op het podium schittert Parson Brown pas echt. Live krijgen de nummers de drive van een echte rockband, krijgen de melancholie en dramatiek net dat beetje relativering dat ze zo goed kunnen gebruiken en blijkt Danny een ongekend charismatische frontman.
Geschiedenis
Danny en bassist André van Arnhem werkten al sinds de jaren negentig aan een omvangrijk muzikaal oeuvre. Dat deden ze altijd thuis, op zolderkamertjes. Zo knutselden ze meer dan honderd liedjes bij elkaar, die ze lieten horen aan een handvol bekenden en dat was het dan. Het podium bleef echter lonken en dus kwam er een band.
Ze zochten het dicht bij huis en kwamen terecht bij muzikanten die ze al vanaf de middelbare school kenden, Rolf Hofkes en Mark Solleveld. Een drummer vonden ze op Marktplaats, maar die werd na verloop van tijd vervangen door Rob van 't Veld, die met André weer in een ander bandje speelde. Binnen de context van Parson Brown groeiden de liedjes langzaam naar elkaar toe en ontstond een onmiskenbaar eigen geluid. Met de toevoeging van violiste Merlijn Lamers vond Parson Brown zijn definitieve sound.
De bandnaam is ontleend aan de sneeuwpop die figureert in de kerst-evergreen Winter Wonderland. Al moet gezegd worden dat Parson Brown al opdook in een gedicht in 1896, bijna veertig jaar voor Winter Wonderland geschreven werd. Dat maakt Parson Brown een tikkeltje mysterieus. Wie hij is en waarom hij doet wat hij doet, is voor niemand volstrekt duidelijk.
Line-up
Danny Gordijn - zang en gitaar
André van Arnhem - bas en zang
Mark Solleveld - gitaar en zang
Rolf Hofkes - toetsen
Rob van 't Veld - drums
Merlijn Lamers - viool
Reacties over Parson Brown